رئیس کمیسیون مالیات، کار و تأمین اجتماعی اتاق ایران با بیان اینکه بسیاری از تولیدکنندگان برای پرداخت هزینههای جاری ناچار به فروش داراییهای خود شدهاند، گفت: امروز کارخانهدارانی داریم که برای تعدیل نکردن نیروهایشان، از سرمایه و دارایی شخصی خود هزینه کردهاند؛ برخی خودرو یا حتی ملک خود را فروختهاند تا بتوانند حقوق کارگران را پرداخت کنند.
محمود تولایی رئیس کمیسیون مالیات، کار و تأمین اجتماعی اتاق ایران در گفتوگو با ایسنا، درباره آخرین وضعیت بسته ۷۰۰ همتی حمایت از تولید که سال گذشته به تصویب دولت رسید، اظهار کرد: ما هیچ اطلاعی از اجرای این بسته نداریم و در جلسات متعدد اتاق ایران پیگیر آن بودهایم، اما هنوز هیچ تخصیص عملیاتی برای آن انجام نشده است. وزارت صمت اعلام میکند که این بسته حتماً اجرا میشود و بانک مرکزی نیز پاسخ روشنی ارائه نکرده است. از یک طرف گفته میشود تمدید صورت گرفته و تخصیص انجام شده، اما در عمل هیچ اثری از آن دیده نمیشود.
وی با اشاره به شرایط دشوار تولیدکنندگان در ماههای اخیر تصریح کرد: در فضای جنگی و شرایط سخت اقتصادی، انتظار این بود که دولت حداقل برای حفظ بقای واحدهای تولیدی اقدامات فوری انجام دهد، اما حتی واحدهای آسیبدیده نیز در اولویت مستقیم حمایتهای دولتی قرار نگرفتهاند. بخشی از حمایتها در حوزه مالیاتی انجام شد و سازمان امور مالیاتی فرصتهایی را برای استمهال در نظر گرفت، اما این مهلتها نیز اکنون به پایان رسیده است. در مقابل در حوزه بیمه هنوز استمهال موثری صورت نگرفته است.
رئیس کمیسیون مالیات، کار و تأمین اجتماعی اتاق ایران با بیان اینکه بسیاری از تولیدکنندگان برای پرداخت هزینههای جاری ناچار به فروش داراییهای خود شدهاند، گفت: امروز کارخانهدارانی داریم که برای تعدیل نکردن نیروهایشان، از سرمایه و دارایی شخصی خود هزینه کردهاند؛ برخی خودرو یا حتی ملک خود را فروختهاند تا بتوانند حقوق کارگران را پرداخت کنند.
تولایی تاکید کرد: امروز دولت باید به سمت مولدسازی واقعی حرکت کند، چراکه کمبود نقدینگی و فشار بر بخش تولید تبعات گستردهای برای اقتصاد و حتی بازارهایی مانند مسکن به همراه خواهد داشت. اگر عرضه داراییها و مدیریت منابع بهدرستی انجام شود، میتواند بخشی از التهاب بازارها را نیز تعدیل کند، اما لازمه آن تصمیمگیری و اقدام عملی در کوتاهترین زمان ممکن است.
تحلیل خبر
راهحلهایی که خود، دهها مشکل جدید را تولید میکنند!
دکتر محمدمهدی جعفری زاده
در مدیریت کشورداری، هنگامی که میخواهند مشکلی را حل کنند باید یک تیم تخصصی و کارشناسی از انواع متخصصین مرتبط با مشکل مزبور دور هم جمع شوند تا برای راهحلیابی، همه جوانب آن مساله و راهحلهای پیشنهادی را بررسی و ارزیابی کرده و نهایتاً راهحلی را برگزینند که باعث ایجاد و تولید مشکلات جدید یا تشدید مشکلات موجود در حوزههای دیگر نشود.
هرسال جهت تعیین حقوق و دستمزد کارگران هیاتی متشکل از نمایندگان کارفرمایان، کارگران و دولت تشکیل میشود تا میزان حقوق و دستمزد کارگران در سال آتی را بررسی و تصویب کند. متاسفانه این هیات خیال و تصور میکنند که فقط باید در مورد «افزایش حقوق و دستمزد کارگران» تصمیم بگیرند و به اصل ماجرا که «افزایش تورم لجام گسیخته» است توجهی ندارند.
از طرف دیگر به ظرفیت مشاغل جهت نگهداشت و حفظ کارگران و جلوگیری از امواج تعدیل نیرو و افزایش بیکاری توجه نمیکنند چرا که فشار جوّ به وجود آمده در زمان مصوبات تعیین حقوق و دستمزد به اندازهای زیاد است که این مصوبات تحت تأثیر احساسات و فشارهای حاصله قرار میگیرد. نتیجه آن چه میشود؟ همان که امسال شده! بسیاری از کارفرمایان به علت ناتوانی در پرداخت حقوق کارگران خود، مجبور به اخراج تعدادی از پرسنل خود شده یا کارخانه و کارگاه را به حالت تعطیل و نیمه تعطیل درآوردهاند. در این حالت اولین ضربهاش، خود کارگران میخورند و با بیکاری، شرایط مالی بدتری پیدا میکنند. دوم تأمین اجتماعی زیرفشار پرداخت بیمه بیکاری قرار میگیرد، این درحالی است که سازمان تأمین اجتماعی خودش با ورشکستگی دست و پنجه نرم میکند. سوم کارفرمایان آسیب میبینند. چهارم با گران شدن کالاها وخدمات بخاطر جبران افزایش حقوق و دستمزدها، تورم شدیدتر شده و مردم همگی متضرر میشوند. پنجم ...... این نمونه راهحلهایی است که خودش دهها مشکل جدید بوجود میآورد.
راه حل اساسی چیست؟ باید اقتصاد کشور درست شود تا نیاز به افزایش دستمزدها در ابتدای هر سال نباشد. تا زمانی که اقتصاد خراب است، یعنی خانه از پای بست ویران است، در این حالت رنگ آمیزی دیوارها (افزایش دستمزدها) نه تنها گرهی را باز نمیکند بلکه گره کورتری را بوجود میآورد.....