رئیسجمهور گفت: بخشی از اعتراضات، ناشی از گلایه مردم نسبت به عملکرد دستگاهها، تبعیضها و نوع خدمترسانی است. اگر عدالت بهدرستی اجرا میشد، زمینه شکلگیری بسیاری از این نارضایتیها فراهم نمیشد. امروز ما وظیفه داریم به جای تعمیق شکافها در مسیر ترمیم فاصلهها، بازسازی اعتماد عمومی و جذب دوباره اقشاری که گلهمند هستند، گام برداریم. دو قطبیسازی جامعه، کشور را با چالشهای جدی مواجه میکند.
به گزارش ایلنا، مسعود پزشکیان، در شصت و هشتمین جلسه شورای توسعه فرهنگ قرآنی با قدردانی از تلاشها و اهتمام این شورا و دستگاههای اجرایی و حاکمیتی در مسیر توسعه و ترویج فرهنگ قرآن و عترت، با رویکردی آسیبشناسانه به چرایی ضعف انس و فهم عمومی از قرآن کریم در جامعه پرداخت.
رئیسجمهور با تأکید بر اینکه گویاترین کلام در عمل و قرآن، رفتار و عمل انسان است، تصریح کرد: هیچ سخنی رساتر از رفتار ما نیست و اگر جامعه در فهم و پذیرش معارف قرآنی با چالش مواجه است، باید نخست در عملکرد خود بازنگری کنیم؛ چراکه عمل نکردن به آیات الهی، بزرگترین مانع تأثیرگذاری قرآن در حیات فردی و اجتماعی است.
پزشکیان با اشاره به دستورات صریح قرآن درباره عدالت، رسیدگی به محرومان و حمایت از مستضعفان، خاطرنشان کرد: خداوند از مسئولان نسبت به بیتفاوتی در قبال مشکلات مردم نخواهد گذشت. چگونه میتوان در جایگاه حاکمیت بود، مردم با دشواریهای معیشتی و اجتماعی دستوپنجه نرم کنند و ما بیتفاوت باشیم و در عین حال ادعای مسلمانی هم داشته باشیم؟ آیات متعددی در قرآن کریم درباره رسیدگی به یتیمان، محرومان و اقشار آسیبپذیر وجود دارد که مخاطب نخست آن، صاحبان مسئولیت و قدرت هستند.
پزشکیان در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به حوادث اخیر و بروز رفتارهای خشونتآمیز همچون اهانت به مقدسات و تخریب مساجد و کتابخانهها، این اقدامات را نشانه آشکار بیاحترامی به باورهای دینی و فرهنگی مردم دانست و تصریح کرد: چنین رفتارهایی ماهیت واقعی عاملان آن را برای مردم آشکار ساخت.
رئیسجمهور در عین حال، بر ضرورت توجه به ریشههای نارضایتی اجتماعی تأکید کرد و گفت: بخشی از اعتراضات، ناشی از گلایه مردم نسبت به عملکرد دستگاهها، تبعیضها و نوع خدمترسانی است. اگر عدالت بهدرستی اجرا میشد، زمینه شکلگیری بسیاری از این نارضایتیها فراهم نمیشد. امروز ما وظیفه داریم به جای تعمیق شکافها در مسیر ترمیم فاصلهها، بازسازی اعتماد عمومی و جذب دوباره اقشاری که گلهمند هستند، گام برداریم. دو قطبیسازی جامعه، کشور را با چالشهای جدی مواجه میکند.
تحلیل خبر
عدالت اجتماعی و رضایت مردم
دکتر محمدمهدی جعفری زاده
رئیسجمهور گفته است: «اگر عدالت به درستی اجرا میشد، زمینه شکلگیری بسیاری از نارضایتیها فراهم نمیشد» آری، این سخن برای همه مردم قابل قبول است و تردیدی در آن نیست اما اگر فقط بپذیریم که بیعدالتیها و تبعیضهای گوناگون در جامعه طی دهههای گذشته بوجود آمده و همه مسئولان از صدر تا ذیل، مسبب و مقصر آن هستند، دردی را دوا نمیکند. مهم این است که فعلاً دولت، مجلس و قوه قضاییه و سایر مسئولان ارشد نظام، به صورت یکپارچه و نظام یافته، برنامهای به ملت ارائه دهند که بتواند «بیعدالتیها و تبعیضها» را کنار بگذارد و عدالت همه جانبه را جایگزین آنها کند. حال سوال این است که همه مسئولان فوقالذکر در این راستا چه برنامهای را ارائه داده و چه اقدام قابل مشاهدهای را داشتهاند؟ چرا روز به روز فاصله طبقاتی و شکاف اجتماعی بیشتر و عمیقتر میشود؟ جامعه دوقطبی و چند قطبی، تجسم بیعدالتی فراگیر و گسترده است و معلوم است که عمیقاً نارضایتی عمومی، تولید میکند.
یکی از نمونههای بیعدالتی که برای همه مردم مصداق دارد گرانیها و تورم افسارگسیخته است که ظالمانه همه دسترنج و ثمره سالها تلاش و زحمت مردم را یک شبه به باد میدهد و فقیر را فقیرتر و غنی را غنیتر کرده و میکند. این بدترین نوع بیعدالتی است که دائماً تکرار میشود. در دهههای اول و دوم، سالی یکبار موج گرانی، جامعه را دربر میگرفت و در دهه سوم هر سالی چندبار و متاسفانه اینک هر ماه و گاهی هر هفتهای، چند بار شاهد امواج سهمگین گرانیها هستیم که گستره بیعدالتی را هرچه بیشتر و عمیقتر میکند.
نمونه دیگر این بیعدالتی، نظام پرداخت حقوق کارکنان دولت است. کارکنان دولت در دستگاههای مختلف با وجود مدارک مشابه لیسانس، فوقلیسانس و دکترا و با وجود سابقه مشابه و شرایط همسان، ولی میزان حقوق و مزایای دریافتی آنها از زمین تا آسمان فاصله دارد. این تبعیض و بیعدالتی که از ابتدای انقلاب تاکنون، همه مسئولان کشور آن را قبول دارند و چندین مرتبه از «نظام هماهنگ پرداختها» سخن گفتهاند و طرح و لایحه دادهاند ولی هیچ خروجی عادلانهای در 47 سال گذشته نداشته است، چرا؟!
جناب رئیسجمهور به درستی گفتهاند که «بیعدالتی» باعث «نارضایتیهای روزافزون» شده و باید برای آن فکری کرد. ولی چرا فکری نمیشود؟ چه موقع میخواهد این زخمهای گسترده اجتماعی، التیام یابد و مداوا شود؟ زمان میگذرد و تلخیهای بیعدالتی، مردم را رها نمیکند، چه باید کرد؟!